Léine sheiceáil Giselle

“Tharla an eachtra nuair a bhí mé le cara. Mhéadaigh muid ár luas siúil, agus mar sin faoin am gur thuig mé go raibh muid i bhfad ar shiúl uathu tháinig mé ar smaoineamh léinte a cheannach ar na sráideanna ina ndíolann daoine rudaí an-saor. Mhol mé do mo chara a gúna a athrú freisin, agus chuir mé in iúl di nach mbeimis ag siúl le chéile mura raibh sí chun athrú. Sneaked muid araon ar choirnéal áirithe dall nuair a d'athraigh mé mo léine, agus clúdaithe mé mo chuid gruaige freisin. Rinneamar é seo ionas nach bhféadfadh siad sinn a thabhairt faoi deara mar go raibh cuma difriúil orainn. Éalaigh muid gaiste dorcha. Cheannaigh mé an léine liom féin, ar shráideanna Lubumbashi sa bhliain 2017. Tá an léine riachtanach domsa mar shábháil sé mo shaol. Murab é an t-léine seo a bhí i gceist, ba cheart go mbeinn sa phríosún nó marbh cheana féin mar nuair a ghabháil údaráis Congolese thú tar éis teitheadh uathu, buaileann siad chun báis thú nó cuireann siad i bpríosún thú. Nuair a fhéachaim ar mo chuimhne, bíonn mothúcháin mheasctha agam i gcónaí. Ar an láimh eile, gabhaim buíochas le Dia as an eagna a thabhairt dom an léine a cheannach agus a chur air ansin agus ansiúd. Ar an láimh eile, is dóigh liom go raibh mé i scannán, ag gníomhú mar choiriúil fíor, ach beidh mé buíoch as mo léine go deo thar aon rud eile. Coinníonn an léine seo mé ceangailte le mo chara a raibh mé leis nuair a tharla an eachtra. Aon uair a chuirim orm mo léine, is gnách liom glaoch ar mo chara agus meabhraím di an eachtra. Le déanaí, bhí mo chara sa chás céanna, agus rinne sí an tactic céanna chun na héadaí a athrú ar shráideanna Lubumbashi. Chuir sí glaoch orm níos déanaí chun a chur in iúl dom cé chomh buíoch agus a bhí sí as teacht suas leis an straitéis roimhe seo mar gur shábháil sé a saol don dara huair. Níor cheannaigh mé an léine ag an margadh nó siopa éadaí maith, ach is breá liom é. D'fhág mé an chuid is mó de mo chuid éadaí álainn agus costasach sa Chongó, agus thug mé liom mo léine. Nuair a bhí mo mhála á phacáil agam faoi dheifir chun mo thír a fhágáil, chuir mo chroí i gcuimhne dom go huathoibríoch an tábhacht a bhaineann le mo léine uathúil, rud atá ar mo chuimhne. Coimeádaim mo léine sa vardrús, ag cúinne ar leith ina gcoimeádaim mo chuid éadaí eisceachtúla eile. Caithim an choigil sa samhradh go príomha mar, sa gheimhreadh, ní cheadaíonn na coinníollacha aimsire dom é sin a dhéanamh.”