Keepsakes
Timfhilleadh Saimbia Georgina
"Tugtar an tSaimbia ar m'ainm réada, agus tugtar fillteán air i dtíortha na hAfraice. Déantar cur síos air mar phíosa fabraice clóite Afracach is féidir a úsáid chun críocha difreálacha. Sa tSiombáib, tugtar an tSaimbia ar an réad toisc gur thug na trádálaithe a thagann ón tír sa tSaimbia isteach sna náisiúnaigh é den chéad uair. Thug mo dheartháir an rud dom. Cheannaigh mo dheartháir an cuimhneachán dom mar bhronntanas luachmhar nuair a bhí sé fiche bliain d'aois. Tá mo Shaimbia luachmhar dom ar bhealaí éagsúla. Ar an gcéad dul síos, léiríonn sé an grá idir deartháir agus deirfiúr. Ar an dara dul síos, is ábhar riachtanach é do mhná i mo thír féin. Léiríonn sé gur as an Afraic mé; tugann na priontaí Afracacha an mhuinín agus an bród do mhuintir na hAfraice gur le mór-roinn na hAfraice iad."
“Úsáidtear an cumhdach go coitianta ag ócáidí éagsúla; ina measc seo tá póstaí, sochraidí, lá traidisiúnta na bainise, lá go lá agus taisteal. Táthar ag súil go n-úsáidfidh na mban an cumhdach chun go mbeidh siad clúdaithe go maith agus iad ag caitheamh éadaí os cionn na glúine (sciorta nó gúna). taisteal. Is iad mná go príomha a iompraíonn an cumhdach agus iad ag taisteal. Sa chás go mbíonn poll nó briseadh ar an mbus ar an mbealach go dtí an ceann scríbe atá ag teastáil, úsáidfidh na mná an fillteán chun an leanbh a chodladh, mar mata chun suí agus a roinnt le daoine eile nach mbeidh ceann acu mar beidh siad ag fanacht leis an meicneoir chun an bus a shocrú. Bhuail na fuadaitheoirí é go dtí gur tháinig sé gan aithne. Dhumpáil na fuadaitheoirí san fhoraois é, roinnt ciliméadar ar shiúl ón bpríomhbhóthar in aice leis an iarnród. Bhí siad ag súil go mbrisfeadh an traein chun báis é, agus ní bheidh a fhios againn go deo cá raibh sé ar feadh an tsaoil (bhí an ceantar scoite amach, agus ní raibh aon duine chun é a fheiceáil mar ní raibh aon áiseanna acu timpeall an cheantair sin). Bhris an traein earraí meán oíche a chos dheas os cionn na glúine, agus ar an dea-ádh d'éirigh leis na tiománaithe traenach é a tharrtháil agus é a chur chuig an ospidéal. Cuireadh in iúl dúinn go raibh seans níos airde aige bás a fháil ná mar a mhair sé de bharr nádúr an ghortaithe; theascadh é os cionn na glúine. D’fhág mé mo dheartháir i leaba an ospidéil, agus bhí smaointe agam go bhfaigheadh sé bás mar bhí go leor fola caillte aige. Sular fhág mé an tSiombáib, chuaigh mé thar an ospidéal, agus thaispeáin mé an tSaimbia dó; aoibh sé, dúirt mé leis go raibh mé ag dul thar lear, gheall mé dó go gcoimeádfainn slán é. Thugamar gealltanais eile, an bheirt againn ag caoineadh, ag coinneáil an tSaimbia le chéile. Nuair a shroich mé Éire, d'fheidhmigh an cuimhneachán mar cheangal idir mo dheartháir agus mé; Ba mhaith liom paidir a shealbhú dó. Caomhnaíonn mé mo chuimhneacháin i drawer uachtarach mo thaobhchlár. Uair amháin ar fad, nuair a bhíonn cumha orm, bainim úsáid as chun mé féin a chuimilt agus mé ar mo shuaimhneas ag féachaint ar an teilifís; ceanglaíonn sé mé chomh maith le mo thír, an tSiombáib, mar tá cuid de mo chroí istigh ann cé go bhfuilim socraithe i mo theach nua – Gaillimh, Éire.”
Faigh an nuacht is déanaí ó Mhúsaem Cathrach na Gaillimhe go díreach chuig do bhosca isteach!
